فروردین ۱۹

اصول شعرخوانی – برگرفته از کتاب “انگشت و ماه”

خوانش شعر، از یک نظر دو بخش دارد: یکی احوال دل و جان خواننده است و دیگری فوت و فن کار. مثلا صبور بودن، کنجکاو بودن، گوش سپردن به شعر، و مانند اینها از احوال و نگرش خواننده است. فوت و فن یا تکنیک کارا خواننده ی کنجکاو را به پرسیدن از شعر و گفتگوی با آن هدایت می کند. نگفته نماند فنونی که خواننده از آن ها استفاده می کند متفاوت از تکنیک ها یا صنایعی است که شاعر در شعر به آن می پردازد، مثل انواع مجاز، استعاره،  تشبیه، وزن و مانند اینها.

 

روزنامه نمی خوانید. 

شعر را مثل روزنامه یا کتاب درسی نخوانید. شعر اطلاعاتی به مغزتان نمی دهد، برای اینکه یک تجربه است. برای رسیدن به این تجربه، یا دقیق تر بگویم، کشف این تجربه، لازم است شما مقدماتی را در نظر داشته باشید و رعایت کنید، و الا آن تجربه را احساس نمی کنید.

 

این مطلب را هم بخوانید: انسان دشواری وظیفه است (دولت آبادی از شاملو می گوید)

 

صبور باشید.

اگر حوصله به خرج ندهید چیزی از خوانش شعر نصیبتان نمی شود. چون باید بگذارید شعر در شما نشت بکند. آن را در خودتان تجربه کنید. حالا اگر حالش را ندارید، شعر را به حال خودش بگذارید و یک وقت دیگر به سراغش بروید. شاید روزها و روزها، بارها و بارها، به شعر برگردید، یا به خوانش دیگران از آن شعر. ضمنا اگر حوصله نکنید و مدام به رونوشت شعری که پیش رو دارید نگاه نکنید شما در همان یکی دو پیچ اول سیزده مرحله خوانش گم می شوید.

 

برای عضویت در کانال تلگرامی یاسین رحمانی، کلیک کنید. 

 

از گوشتان پیروی کنید.

موقع خواندن شعر از خودتان می پرسید: “معنیش چیه؟” سوال خوبیست. اما آن را بشنوید که چه آهنگی دارد. منظرم بیشتر از این است که کلمه یا سطر چه ریتمی دارد. کاری به موزونه بودن یا نبودن آن شعر ندارید. اگر چیزی از سوژه یا تم شعر دستگیرتان نشده باشد، باز همیشه می توانید درباره ی صدای کلمات چیزی بگویید، هر چه باشد. یا که ببینیم مثلا ریتم کلی این شعر تند است یا کند.

 

این مطلب را هم بخوانید: خلا درون و زیبایی ظاهر

 

شعر را بلند بخوانید.

البته شعر را اول خاموش وار بخوانید، در خواندن های دوم به بعد، آن را بلند بخوانید. منظورم تا آن حد بلند که صدایتان را بشنوید. شعر به گوشتان برسد. بلند خواندن شعر معنای آن را روشنتر و دیدگاه شما را عوض می کند. شعر را جمله به جمله بخوانید نه سطر به سطر! برخی منابع خوانش شعر، حتا پیشنهاد می کنند که یکی دوبار اول که شعر را می خوانید انگشت تان را روی سطر بعدی بگذارید که آن را نبینید تا بتوانید پیش از خواندن سطر بعدی آن را در خیالتان بسازید.

 

برگرفته شده از کتاب: انگشت و ماه (خوانش دوازده شعر از احمد شاملو) به قلم ع.پاشایی

 

 

این شعر را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید


منبع: yasinrahmani.ir

Posted فروردین ۱۹, ۱۳۹۶ by مدیر سایت in category "احمد شاملو", "از شاعران
مدیر سایت

About the Author

یاسین هستم، یک رحمانی! اهل روستایی به نام محمودآباد در شهرستان فیروکوه، تهران. و یک شاعر! شاعری که شعر می نویسد تا دیده نشود میان اکثریت گوینده های پرمدعا، و اقلیت خواننده هایی که رخت سکوت پوشیده اند.

4 COMMENTS :

  1. Pingback: منوچهر آتشی و آرایه های ادبی موجود در شعرهایش | یاسین رحمانی

  2. Pingback: منوچهر آتشی و آرایه های ادبی موجود در شعرهایش - تفاوت های شعر و نثر | یاسین رحمانی

  3. Pingback: شعر جشن گریه - ما بیماریم، بیمار به بغض هایی مهیب... | یاسین رحمانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پاسخ مسئله را بنویسید: * Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.